Thursday, April 23, 2009

0h deary me...

oh deary me.... so yesterday was the day i thought that i was going to die of pain.
faintage level was going on HIGH... and i dont know what to do.
i wrote everything that happened to me in my notebook but in tagalog.
haha. it was as hard as a dck would be to remember those words. [tsk. nice visual huh?]
my filipino grammar still needs some working on... but
anywho this was what i wrote...


"[04-22-09] Itong araw na ito, nagkadalaw ako. Hindi ko akalain na sasakit ng husto and tiyan ko. Nagpahinga ako ng humigit kumulang na traynta minutos sa aking higaan ngunit hindi tumigil ang kirot. Ipinilit ko ang aking sarili na pumuntang banyo upang ilabas ang mamuo-muong kung ano sa loob ng puson ko. Hirap na hirap ang aking katawan at sistema na gawin ito ngunit kinakailangan. Nagdesisyon akong maligo na upang makapaghanda na ako papuntang iskwelahan. Pagkalinis ko sa aking sarili upang ako ay makapasok na sa "shower", biglang sumakit muli ang aking puson. Habang ako ay nagpapakabasa na sa iloob, ayaw sumunod ng aking mga binti at paa upang ako ay makatayo ng mabuti. Ipinasya kong ilabas muli ang mga namumuo sa loob ng aking puson. Ipinagpatuloy ko ang pagliligo ko ngunit hindi kjo na itinapos dahil mahuhuli na ako sa aking klase. Nung mga minutong iyon, akala ko ako'y mamamatay na. Hindi ko matiis ang kirot at parang hindi na kinakaya ng aking katawan ang lahat ng kirot na nadama ko. Hanggang ngayon ay kumikirot parin ang aking puson ngunit hindi gaya nung kaninang umaga na parang ikamamatay ko na ang kirot.
* Ang utak ko ay kumikirot na. Tangina kaloka itong punyemas kong guro sa "philosophy" parang nanggagaguu lang ba sa "lectures" nya. Lintek na yan. tsk."



so i was in class that time and i was soooo bored and sht i was having my monthly visit.
everything seemed so blank to me. like i was on a daze. i dont know... maybe i was. haha